AORAK - Serkan Aydemir

Pazartesi, Kasım 20, 2017

AORAK
Pazartesi, Kasım 20, 2017

AORAK

...

Yağmurla ıslanan bir yolun senle kesişen sapağında durdum kendimi izliyorum alışkanlık haline gelen gitmelerimi. Güneş ısısını kaybediyordu suskun mevsimini kaçırmış tadımlık sakinliklerimde. Mevsimler değişiyordu beyaza bulanmış çerezliğin gürültüsünde. Birkaç adım kalmıştı zamandan atlamaya. Daha bir garip oluyordu senle gökyüzü. Gözlerinde dolaşmak dünyamı döndürmeye başladı. Saçlarınsa bir orman sanki kokladıkça çoğalıyordu umutlar. Belki bilmezsin yaşamak senle başlıyordu mevsimler ilkbahara döndüğünde. Belki bilmezsin ellerimden kayıp giden intihar vedalarımı. Kabul etmek daha da zordu senle gelen sonbaharlarımı ama ne önemi vardı ki bende kalanlarının sokakta açlıktan üşüyen o kız çocuğuna baktığımda. Popüler bir yaşamda kendi boktan hüzünlerimizden anlam çıkartıyorduk günün en aptal saatlerinde o kız çocuğu açlıktan üşürken. Beş vakit aptalı oynuyorduk elimizi kaldırsaydık yapılanlara karşı durabilecekken hem de. Yani fazla abartıyorduk içimizde kalan aşkları. İzlediğimiz o saçma sapan dizileri, içinde beş para etmez aşk duygu bunalımı barındıran kitapları bırakmak gerçekten zordu artık çünkü her yerde sokakta üşüyen o kız çocukları vardı. Senin bir halta yaramayan beynin bu acı gerçeğini unutmak için o dizleri izleyip o kitapları okuyordu. Yani kitaplarım var demek de aynı halta çıkıyordu. Kültür yozlaşması kültürün kendindendi. Tuvalet kağıdın bitti diye üzülme dünyada senden daha önemli milyonlarca gerçek vardı. Bırak aşklarını aptallıklarını. Sözün kısası bir halta yaradığınız yok tıpkı benim gibi. Sözün kısası bir kız çocuğu da bugün sırf sen aptalı oynadın diye açlıktan öldü. Gözümüz aydın.

Serkan Aydemir | AORAK



6 yorum:

  1. Fazla abartıyoruz yaşadıklarımızı, görmemek için yaşamdaki acıları ....
    Ve öyle alışmıştı ki insan , aptalı oynamaya ....
    Oyun olmaktan çıkıp , gerçeğe bürünüyordu zamanla ..

    YanıtlaSil
  2. kendimize,kendi zevklerimize para harcarken o üşüyen minik kalpleri de düşünebilmek asıl mesele. ne güzel yazmışsın. keşke empati yapablse herkes...

    YanıtlaSil
  3. Ne yapmalı? Öyleyse ne yapmalı? Bir çocuğun tenine yakışmıyor diye ölüm, bir çocuğun yanına; düşünmek yetmiyor, bilmek, anlamak, anlatmak, dinlemek, görmek yetmiyor diye, bir gün bir çocuk ölmesin diye. Acı dediğimiz, sandığımız şeylerin önemini yitirdiği noktada öyleyse ne yapmalı? Bir halta yaramadan... Peki nereye kadar?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Dedim ya benim gibi...
      Ne yapmalı?
      Güzel soru.

      Sil