Panik Alt Edilemeyecek Kadar Küçülmüştü Kalabalıklaşan İnsanların Zemin Katında - Serkan Aydemir

Salı, Aralık 15, 2015

Panik Alt Edilemeyecek Kadar Küçülmüştü Kalabalıklaşan İnsanların Zemin Katında
Salı, Aralık 15, 2015

Panik Alt Edilemeyecek Kadar Küçülmüştü Kalabalıklaşan İnsanların Zemin Katında

...

Hangi şehirde olursanız olun bir zaman vakti pencereden dışarı baktığınızda üşürsünüz, yalnızlığınız sizi izliyorsa. Kaç sokak geride bırakmıştınız oysaki geçmişinizi. Gelmişini geçmişini hangi tarafa fırlatsan da sonunda küfrü yine kendinize ettiğinizin farkına varacaktınız pencerenin yanında üşürken. Hayatı anlamak için yanınıza aldığınız sözlüklerin bir yararı olmayacaktı hiç, çünkü hayatla aynı dili konuşmuyorduk. Bundan ya bakışların önemini daha iyi anlıyorduk. Aşklar hep bakışlarda saklı kalıyordu savaş zamanlarında. Konuşmanın gereksiz olduğunu anladığımdan beri yazmak zorunda kalıyordum çoğu kez. İtiraf etmek de pek olası durmuyordu umudu gerçekliğe yaklaştırmaya. Bir zaman vakti gürültüden bir yudum içince tuvaletten akan zihinlerden biraz daha ıslanıyordum. Tüm kokuşmuşluğum başkalarının bana dokunmasından geliyordu. Sanki bir bütün olmayı başarabildim de parçalanıyordum telifi alınmamış yalnızlıklarımın yanında. Üstüne üşüyordum, bir de müzik çalıyordu her zaman ki gibi onsuz hiç tadı çıkmazdı bu buhranın. Buhran deyince aklıma hep İkinci Dünya Savaşı geliyordu nedense, sanki Birincisi şen şakrak geçmişti. Fikirlerin ihaneti bilinmezlikleri sevse de kendini anlatmak zorundaydı var olmak için. Akıllara gelen noksanlık, insanlığı Tanrı'ya götürse de mevsimi ağır bir ruhu teoride yok edemezdi. Soluk alma zorunluluğundan soluk verme de işe koyulmak zorundaydı. Hayat hep böyleydi zaten, sayısız düşüncesizliklerin içinde yaptıklarımıza hayran kalıyorduk yaptıklarımızın zorbalığını fark etmeden.

Birinin sizi sevmesini istiyoruz sonra o kişinin yine sizi sevmesini ve daha da ilginci sonra yine sizi sevmesini. Başkalarının hayatlarına izlenimci bir fikirle bakılsa da olan bizden bağımsız gerçekleşirdi. Bütün sorunlar rastlantısal bir imkansızlık içinde gerçekleşiyordu. Saat 21.43'tü tabi siz bunu yine fark etmediniz. O kadar çok şeyin farkında değiliz ki fark etmek unutuldu. Sevmek gibi... Birinin sizi sevmesini istiyorsanız kendinizden ödün vermek zorunda kalırsınız. Birini sevmek istiyorsanız ise akıllara gelemeyecek kadar mantık dışı bir gerekçeniz olmalıdır.

                    Mesela yaşamak gibi...

...

Serkan Aydemir | Panik Alt Edilemeyecek Kadar Küçülmüştü Kalabalıklaşan İnsanların Zemin Katında



2015..

10 yorum:

  1. Yine kelimelerle ifade edemediğim birçok şeyi gördüğüm yazınla geldin Serkan.
    Kalemine sağlık.

    YanıtlaSil
  2. Biliyor musun Serkan, ben yoruldum bunca çözülmeyen bilmeceden...

    Harika bir yazı olmuş.
    iyi geceler arkadaşım.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de çok yoruldum Hamiyet...
      ve her geçen gün bilmecenin de önemini yitiriyorum..
      Sana da iyi geceler arkadaşım...

      Sil
  3. sanki bir bütün olmayı başarabildim de parçalanıyordum telifi alınmamış yalnızlıklarımın yanında..

    emeğine sağlık güzel arkadaşım,

    YanıtlaSil
  4. İşte bunu seviyorum erkek bir yazarın naif yazıları beni alıp götürüyor, ne bir argo ne bir alay hissedilmiyor işte bu stil beni benden alıyor...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler Siyah Kuğu...
      Ne demek istediğini anladım ne de olsa içten okunmak içten yazan için büyük bir onur.

      Sil