Kendimin Kendi 1. Tekil Hali - Serkan Aydemir

Cumartesi, Eylül 05, 2015

Kendimin Kendi 1. Tekil Hali
Cumartesi, Eylül 05, 2015

Kendimin Kendi 1. Tekil Hali

...

Koşar adımlarla uzaklaşmam gerekiyordu etrafımı saran kaybolmalarımdan. Bugün şu sokak lambasının gölgesine sığınacağım dedim kendime ve hep beterdi hayat, gecenin bu saatinde yağan yağmurların yerini bilenlere. Yeter dedim, tam da sokak lambası sönerken. Zaten her devrimim zamansız gerçekleşiyordu. Belki bu yüzden adımlarımın gerisinde kalıyordu hayatlar. Sırf başaramadım diye kim bilir kaç kişinin intiharına neden oluyordum sokak lambasının önünde. Asıl karanlıkta kaybolmak gerekiyordu. Kaç şiire tanıklık ettiyseniz o kadar insansınız dedi, sokaktan geçen o kadın. Kadınlara şiir çok yakışıyordu, tabi bir de gözyaşı. Hep o başkaları, kadınları yağmurda izlememi engelliyordu. Yağmurlarda kadınlar bazen beni izlerdi, pencerenin zamansız içlerinde sıkışan benliklerinden. Sokak lambaları bir de yansaydı daha net görünürdüm yağmurlarımın damlalarında silinirken. 

Kalktım, ayak altında biriken anlamlarıma basarak ve yine o kadın geçiyordu karşıdan, ama bu sefer sessizdi bana bakışlarında. Kadınlara susmak yakışmıyordu tabi bir de şiddet, dedim kendime. Hep kendi kendime konuşuyordum ayaklar altında biriken anlamlarıma basarken. Başkalarına değil, sadece kendime ihanet etmeyi öğrendim insanların yüksekten düşüşlerini izlerken. Ne kadar çok bağırırsanız o kadar gürültünüz artar, dedim sadece. Eğer siz, o aynılığa yığılmış kalabalık olmasaydınız, konuşmazdım kendimle. Olmasaydım umurunuzda bile olmayacaktım. Çok da umurumdaydı, dedim kendime. Kendi kendime çok konuşuyordum. Evet, yalnızlığıma bağımlı olduğumu kabul ediyorum, ama siz farkımda olmayan bayatlamış ruhların kalabalığı olmasaydınız, olmayacaktım. Siz; sadece yaşadığı kültüre dayanmış, mantıksız nefretini kusan, aptallıklarını çoğunluklarıyla kapatan, şehrin zaman kaosunda yağmurlarda ıslanmak yerine yok makyajım yok takım elbisem bozulacak diye koşmayı tercih eden ve müzikten anlamayan kalabalık, sizler olmasaydınız yalnızlığımın değerini anlamayacaktım. 

       - Hepinize teşekkür ederim.

...

Serkan Aydemir | Kendimin Kendi 1. Tekil Hali


2015.

11 yorum:

  1. Sanırım ben de bağımlıyım Serkan .
    Yakışsa da hiç ağlamasın kadınlar ..

    YanıtlaSil
  2. Sokak lambalarının gölgeleri ne de çok şey anımsatır..
    Ve yalnızlığı kıymetlendiren o kadar neden var ki gün geçtikçe artan..
    Bir süre sonra yazılarını tekrardan okuyabilmek ne güzel Serkan.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yalnızlıkları sevmeye muhtaç hale geliyoruz, belki de dünyayı yok eden gerçeklik bu...
      ve etkin tartışılmaz Elsa, yazmamdaki...

      Sil
  3. 2. paragrafın tiyatro sahnesinde okunduğunu hayal ettim de muhteşem olurdu sanki. Yüreğinize sağlık.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :)) Teşekkür ederim bu çok anlamlı yorum için...

      Sil
  4. yalnızlığın değerini hissettiren ne çok kirli yaşanmışlıklar var eveet :)

    YanıtlaSil
  5. Yalnızlığın değişmez kuralı: Kendi kendine konuşmak:) çok güzeldi kaleminize sağlık.

    YanıtlaSil
  6. Etraftaki kalabalığın önemi yok, her insan biraz yalnız aslında. Sadece bir kesim kendilerini kandırmayı bir şekilde başarıyor, diğerleri durumun farkında. Şehirler gibi insanlar da taşlaştı artık. Duygu yok, düşünce yok, ezberlenmiş kalıplar bütünü var. Sokak lambalarının altında yağmurun sokağa kavuşuşu veya derin ezgili bir müzik bir şey ifade etmiyor o yüzden.
    Kalemine sağlık..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Doğumdan sonra ölmeye başlıyoruz işte hem de bilerek..

      Sil