n.2H.6 - Serkan Aydemir

Cumartesi, Ağustos 01, 2015

n.2H.6
Cumartesi, Ağustos 01, 2015

n.2H.6

...

garip bir nefes alışı vardı zamanın,
kalp atışlarım sürekli değişiyordu sakin bir kumsal ararken,
radyoda istediğim o şarkı bir türlü çalmıyordu,
zaman, insandan bir şeyler çalarken,
ve sessizliğimde birikiyordum yalnızlığımın platonik sancılarında,
ne çok sevdik oysaki...
korkularım kaçıp giderken,
tüm aşklarımı satılığa çıkartıyordum,
ve gariptir kapış kapış gidiyordu,
aşklarım...
neyi kaçırıyordum kim bilir...

nefes nefese yaşıyorduk hüzün kumbaram artarken...
ve ne kadar çoğaldık mezar taşlarının üstünde,
ne kadar çok şeyi sevdiysek o kadar korktuk,
kaybettiklerimiz arttıkça korkularımız bizi terk ediyordu,
korkularım,
artık umursamıyordu kendini,
garip bir nefes alışı vardı zamanın,
güneşin baş döndüren sıcaklığında,
gece sakinliğini hep korurken ne çoktuk mezar taşlarının üstünde...
ve toprağa dokunurken,
sonunda hüzün kumbaramı açıyordum...
hepiniz zengindiniz artık,
gözünüz aydın...
ama korkularım,
hangi insana dokunduysa hep beni arıyordu,

korkularımı,
özlüyordum...

...

Serkan Aydemir | n.2H.6



2015.

6 yorum:

  1. zamanın tuhaf nefes alışlarında güneşe karşı duruyordu belkide tüm umutlar..

    YanıtlaSil
  2. Yanıtlar
    1. Şebnemmm... Hoş geldin.. again, again, again.. :) ve teşekkür ederim...

      Sil
  3. ''tüm aşklarımı satılığa çıkarıyordum
    ve gariptir kapış kapış gidiyordu,
    aşklarım''

    Çok güzel yazmışsınız emeğinize sağlık.

    YanıtlaSil
  4. Çünkü korkmak, hala bir şeylerin umursanıyor olmasıdır, tıpkı acı çekmenin hala hissetmeye denk geldiği zamanlar gibi.. Yaşıyor oluşumuzun son kanıtları, son kalıntıları. Sence korkularımız, acılarımız da bizi özlüyor mudur?

    YanıtlaSil