Eskimeyen Eskiz Gelgitlerim - Serkan Aydemir

Çarşamba, Temmuz 29, 2015

Eskimeyen Eskiz Gelgitlerim
Çarşamba, Temmuz 29, 2015

Eskimeyen Eskiz Gelgitlerim

...

Boşvermişliğin derine kazınmış kırıntılarını toplamak şimdilerimdeki en büyük aptallığımın keskin kanıtını oluşturuyordu. Ne var, aptallık bende alışkanlık haline gelmişti. Çok fazla anlam karmaşıklığım vardı çayımı yudumlarken, hem de şekersiz. Nefesin kaç tadı olur diye düşünürdüm çoğu kez. Her nefes alışım da ölümün her tadına erişebiliyordum sanki. Atmosferim beni kandırmaya başlamıştı bile daha kendimi kandırmaya inandıramamışken. Neyi düşünsem hep o başkası çıkageliyordu önüme. Ne düşünsem ziyaretçilerim artıyordu gerçekliğimin ihanetlerinde. Aç karnına düşünmek gerçekten baş ağrıtıyordu neyse ki toktum başkalarının laflarına. 

Benim çoğu kez denizle uyumlu fırtınalarım oldu korkularımı görmezden geldiğim ve yine bendim eskilerimden çıkagelen. Hiç mi değişmez bir beden, hiç mi zamanın çürümelerinde benzerlerini bulamaz. Hayat artık benimle dalga bile geçmiyordu belki bundan denizlerimde hep fırtınalarım çoğalıyordu. Bir gün hiç aklımda yokken, çayım da tam bitmek üzere gökyüzü yıkıldı fırtınalarımın şiddetinden. Abartmayı severdim zaten; yaşamamayı da abartıyordum çoğu kez, gece uyuyamamayı. Doktor gözyaşlarımın tıkandığını söyledi oturduğum yerden yıkılan gökyüzüne bakınca. Nasıl da anladı kim bilir. Akıllı kadındı vesselam belki de erkekti, ama doktor aynılığımı durduramazdı. Dün giydiğim en sevdiğim kıyafetimdeyken de böyle hissetmiştim. Aynılığım benzerleşiyordu farklı dünyalarımda. Kaçacak yerim kalmadı. Atmosferimin kandırmalarına yenik düşüyordum. Günahlarımı saymaya başlasam bir dakikamı bile almazken nasıl oluyor da tüm ömrümü aynı müzik eşliğinde yok ediyordum. Biliyorum, Tanrı beni sevmiyordu. Haklıydı da, çünkü yine söylüyordum eskimeyen eskiz gelgitlerimdeki o cümlemi: Her şey insanın kendini sevmesiyle başlıyordu, bense ölüyordum.

...

Serkan Aydemir | Eskimeyen Eskiz Gelgitlerim 



6 yorum:

  1. Şekersiz çaylar eşliğinde bir yudum aynılık ve tortullaşan yalnızlığım..kimbilir hayat beni de unutmuştur dalga bile geçmezken benimle ve adanmışlıklarımı dahi görmezken..

    YanıtlaSil
  2. Çok doğru bir cümle ile bitmiş. Kendimizi sevmezsek, her şeye rağmen, hiç bir şeyi ve kimseyi sevemeyiz. Güzel kelimeler.

    YanıtlaSil
  3. Seni okurken, kendi içimde yaşattığım farklı farklı karakterlerle göz göze geliyorum:) korkutuyor da aslında, insanın içinde bu kadar değişik renkler barındırması.. dışarıdan bakınca sadece bir tek kişi.. nasıl görünüyorsan öyle.. ama içeriden.. bir tek sen biliyorsun; içinde hem bir çocuk, hem bir nine, hem bir cesur, hem bir pısırık.. bi sürü bi sürü iç ses var ve her iç sesin kendine has bir karakteri:) güzeldi yine, gönlüne sağlık.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne kadar çoğalabiliyorsan işte o kadar kendinden uzaklaşıyorsun. Yalnızlığın bile tadı değişiyor...

      Sil
  4. değişmeye dirençli bir yönün dökülen sözcükleridir belki..

    YanıtlaSil