Denizin Bizsiz Gözyaşları - Serkan Aydemir

Cuma, Eylül 19, 2014

Denizin Bizsiz Gözyaşları
Cuma, Eylül 19, 2014

Denizin Bizsiz Gözyaşları

19.09.2014

...

Yağmur saçlarından arta kalan soluksuz terk edişlerimde çoğu kez sana ihanet ediyordum kendimle. Gitmek, benim için sonucu belli haykırışlarıma çıkıyordu hep. Beni bırakma demek cümlelerimin oyunuydu sadece. Ne çok rüzgara kapılıp gittim öyle. Oysaki o rüzgarları ben yaratmıştım kasırgalarımda boğulmak için. Daha olamadım biliyorum, daha bir elimde gökyüzünü tutamıyordum bile. Gözlerine tam olarak bakamıyordum. Ne kadar da eskittik denizin bizli gelgitlerini. Bir zamanlar sen, ben ve deniz vardı tarihin cennete eşdeğer zamanlarında. Tarihe ihanet ettik Prenses; bizim yüzümüzden her gün deniz, gecenin korku sınırında intihar ediyordu kendisine dokunan ruhların eşliğinde. Korkularımın çocukluğu bizde denize hasret bir hava yaratıyordu kimsenin bilmediği mevsimlerimizde. Umut etmek tek kişilik bir eylemdi senli birlikteliğimizde. Umudumla birlikte bir tarafımda boşluklar biriktiriyordum belki kendimi birgün harcarım diye. Hala acıyor, o boşluklarımdan düşerken sana anlatamadığım kelimelerimdeki haykırışlarım. Ne çok anlatamadıklarım kaldı ki geride yaz yaz bitmiyordun. Hangi mevsim gelse senden bir şeyler buluyordum. Her mevsim sanki senin için değişiyordu. Saçların için rüzgar esiyor, gözyaşların için yağmur yağıyordu ve gülüşünle açıyordu güneş. Gözlerimize her dokunduğumuzda mevsimlerimiz bizi terk ediyordu. Sana uzaktım. O kadar uzaktım ki dünya bu yüzden büyüdü belki birgün buluşuruz diye yollar yarattı kendine. Sırf o güzel yüreğinin değerli olduğunu kanıtlamak için bunca insan kötülük ediyordu. Bu kadar iyi olmasaydık dünya daha güzel bir yer olabilirdi. Hatalarımdan ders çıkartmadığım için Tanrı cezalandırdı insanları. Aslında iyi olmak Tanrı'ya ihanetti. Bizim yüzümüzden insanlar acı çekiyordu hayal kırıklıklarında. Yoruldum Prenses, ne çok kelimemi aldın benden, anlatamıyorum artık. Göz kapaklarımı kaldırmak istemiyorum seni göremeyeceğimi bildiğimden. Her düşüşümde etrafa hüzünler dağılıyordu. Uyumam gerek. Belki senli bir ana şahit olmak için. Uyumam gerek... uyumam...

...

Serkan Aydemir | Denizin Bizsiz Gözyaşları



6 yorum:

  1. Uyumak, daha kötü bazen hiç uyanmak istemeyeceğimiz bir rüyaya ve hala yazabildiğimize göre aldıklarından çok kelime katmışlardı bize, bu yüzden direnemedik sanırım sözlerine, güneşten bir parça taşıdığı için bakamadık belki gözlerine. Belki bu yüzden sustuk öyle derin çığlıklarla ve sevdik sadece..

    YanıtlaSil
  2. Uykularda olmasa rüyalarla harmanlanmasa o dev susuzluk nasıl hafifler ki.

    YanıtlaSil
  3. Hem öykü güzel, hem öykünün ismi çok güzel. Elinize sağlık.

    YanıtlaSil